De dienaar

Over dienstbaarheid en opoffering


Model: Domina M - www.dominam.com

Foto: DominaM.com

Er zijn mannen die ernaar verlangen een dominante vrouw letterlijk te dienen. Zo’n man wil het een vrouw naar haar zin maken, haar voeten masseren, thee voor haar inschenken, haar boodschappen dragen, het huis schoonmaken, haar paraplu vasthouden als het regent (zonder het erg te vinden als hij daarbij zelf nat wordt). In dit artikel noem ik deze mannen: dienaren.

Een dienaar moet onzelfzuchtig zijn. Het is zijn taak om het leven van de dominante vrouw te vergemakkelijken en aangenamer te maken. Daarbij dient hij zichzelf te allen tijde weg te cijferen. Bij alles wat hij voor zijn meesteres doet zal hij zich enkel moeten afvragen of hij haar belang dient en haar levensplezier vergroot. Zijn eigen genot is onbelangrijk. Of in elk geval irrelevant.

VoetenWat drijft een man om zich zo volkomen dienstbaar voor een vrouw op te stellen? Als we aannemen dat geen enkel mens ooit iets doet dat tegen zijn eigen belangen ingaat, hoe werkt dit dan voor de overtuigde dienaar? Wat krijgt hij terug als hij zichzelf volkomen ondergeschikt maakt? In deze vragen lijkt een paradox tevoorschijn te komen.

De dienaar brengt een offer en hoopt daarvoor iets terug te ontvangen. Hij zoekt niet alleen de goedkeuring en tevredenheid van zijn meesteres, hij verlangt naar haar aandacht en wil zich daarvoor inspannen. Misschien krijgt hij na twee uur dweilen, ramen lappen en stofzuigen een aai over zijn bol. Wellicht ontvangt hij een liefdevol tikje tegen zijn billen als de door hem bereide maaltijd haar goed smaakt. Het is zelfs denkbaar dat hij tijdens zijn werkzaamheden hier en daar met opzet een steekje laat vallen omdat hij weet dat zijn bazin de zweep dan tevoorschijn haalt, waarna hij zijn broek mag laten zakken om zijn billen rood te laten slaan. Wat de beweegredenen ook mogen zijn, de dienaar heeft een belang. Hij doet een investering die hem iets kan opleveren.

StandjeErvaren dominante vrouwen weten dat er schijnslaven bestaan. Dit zijn de onderdanige mannen bij wie het er om gaat zelf in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ze willen aandacht. Voor zo’n slaaf is de meesteres een dienstverleenster van wie hij verwacht, of eist, dat ze zijn behoeften bevredigt, zonder aan haar eigen wensen te denken. In dit soort situaties keert de relatie zich volledig om. De meesteres wordt dienares. (Overigens komt dit natuurlijk niet alleen bij slaven voor maar ook bij slavinnen).

Voor de echte dienaar ligt de bevrediging op een dieper niveau. Het gaat hem niet om oppervlakkige aandacht. Hij streeft ernaar een stukje zelfcontrole te verliezen, tijdelijk een deel van zichzelf los te laten of op te geven. Wanneer hij er – met hulp en aansporing van zijn meesteres – in slaagt zijn ego iets minder centraal te stellen zal hij hierin een gevoel van bevrijding vinden. Dit is de werkelijke beloning.

Op reisWanneer een dienaar zijn bazin in opperste overgave ter wille is, is er in het beste geval sprake van wederzijdse instemming en respect. Ze zijn gelijk in de ongelijkheid. Als dat onbegrijpelijk is dan kunnen we dit maar het beste zo laten. Dit is de paradox van hun (tijdelijke of permanente) spel, en daarin komt iets moois, iets wonderlijks, en iets diep menselijks naar boven.

 

Auteur: Peter

 Lees ook: De koestering van de beperking

 

 


Wilt u reageren? Of wilt u ook een essay schrijven voor Venus in Bont? Reageer dan a.u.b. via het contactformulier.