De koestering van de beperking

Over opsluiting in een kooi

Auteur: Karel


In de meeste SM-studio’s is wel een kooi te vinden. Soms meerdere. Hierin worden bezoekers (veelal naakt) in verzekerde bewaring gesteld, voor een half uur, of voor een heel weekend. De opgesloten, en vaak ook geketende slaaf is gedwongen te wachten tot hij door zijn Meesteres wordt bevrijd.

Man in kooiEr bestaan gevangenissen met wat stro op de grond, een bakje water en een bord met droog brood. In geval van een langdurige hechtenis beschikt de gevangene ook over een eenvoudige emmer, voor als de natuur roept.

Er zijn ook uiterst kleine kooien waarin het slachtoffer zich nauwelijks kan bewegen. Hij kan hierin bijvoorbeeld uitsluitend rechtop staan, of wordt — als het een hondenhok betreft — juist gedwongen om gedurende de gehele opsluiting op handen en knieën te zitten. Soms zijn de polsen en enkels vastgezet om de immobiliteit nog verder te vergroten.

Meestal wordt de gedetineerde alleen achtergelaten en moet hij het doen met zichzelf als gezelschap, met de geluiden in zijn buik, de beweging van zijn borstkas, en met de onwillekeurige gedachten die in zijn bewustzijn opkomen.

In KooiWat gaat er tijdens zijn opsluiting door het hoofd van de gevangene? Aanvankelijk zal hij zijn benarde situatie vermoedelijk gaan verkennen. Hij zal uitproberen welke bewegingsruimte hem rest, in hoeverre hij zijn lichaamspositie kan variëren, of hij een stap naar voren en naar achteren kan zetten. Na een paar minuten wordt hij zich meer en meer bewust van zijn omstandigheden. Hij is werkelijk alleen en hij kan echt niet weg. Wellicht gaat hij zich afvragen waarom hij dit over zichzelf heeft afgeroepen, wat hem bezielde toen hij zich hiervoor beschikbaar stelde. De opsluiting is nog maar net begonnen. Hij moet nog een hele tijd.

Als hij geluk heeft denk hij na een tijdje niet meer aan de reparatie van de auto of aan de ruzie met zijn vrouw, maar ontsnapt hij — door zijn vrijheid in te leveren — aan de gevangenis van zijn alledaagse leven. En het is ook te hopen, voor hem, dat hij niet angstig wordt en in paniek raakt. In plaats daarvan wil hij juist van zijn zorgen verlost worden.

Verlangen in kooiDeze opgesloten slaaf wil tevreden zijn met het kleine beetje ruimte dat hem nog rest, hier in de kooi, achter tralies, overgeleverd aan de genade van zijn Meesteres die hem op een zeker moment (hopelijk) zal komen verlossen. Hij wil niet alleen maar tevreden zijn; hij hoopt dat hij in zijn afzondering en zijn eenzaamheid een eilandje van geluk vindt. In deze situatie, waarin hij niets meer kan en nergens meer heen kan, wacht hij op een gevoel van vrede en acceptatie, op de koestering van de beperking. Hij wil zich overgeven aan de machteloosheid, en daarin rust vinden.

Na verloop van tijd komt de vrouw die hem heeft opgesloten weer tevoorschijn. Ze kijkt hem onderzoekend aan, alsof ze zich afvraagt of ze hem zijn vrijheid wel terug zal geven. Dan pakt ze de sleutel en opent ze het slot. De slaaf mag, nee hij moet, naar buiten komen. Hij weet dat haar macht over hem daarmee niet ten einde is. Wat er ook mag volgen, hij is bereid zich door haar te laten inperken, haar te gehoorzamen, meer pijn te lijden.

 


Wilt u reageren? Heeft u tips? Of wilt u ook een artikel schrijven voor Venus in Bont? Neem dan a.u.b. contact op via het contactformulier.