Droom en daad

Over fantasie en werkelijkheid

Auteur: Peter


In advertenties van commerciële meesteressen worden mannen vaak uitgenodigd om hun fantasie in een studio of op een speelzolder te komen verwezenlijken. Een schoenfetisjist die ervan droomt om de pumps van een superieure vrouw te likken kan deze scène in de werkelijkheid exact naspelen. En ook een masochist die zich ’s avonds in bed aftrekt op het steeds weer terugkerende beeld waarin hij, vastgeketend aan een andreaskruis, de niet aflatende klappen van een bullwhip op zijn rug voelt neerkomen mag bellen om een afspraak te maken.

HamerslagenAls ik dit soort teksten op websites lees word ik altijd aan het denken gezet. We nemen vaak aan dat een ervaring in de werkelijkheid vele malen intenser is dan de gedachte die eraan vooraf ging. De verbeelding is slechts een slap aftreksel van het echte leven, zo geloven we. Misschien is er toch reden om daaraan te twijfelen.

Ik stel me een klant voor die zich na zijn behandeling – in de auto, terugkerend naar huis – afvraagt of hij waar voor zijn geld heeft gekregen. Heeft deze man het gevoel dat de cane die zijn billen zojuist teisterde (waarbij hij zonder twijfel heeft gekreund van de pijn) dezelfde intense sensatie veroorzaakte die hij de avond ervoor in zijn fantasie beleefde? Dat zal vermoedelijk lang niet altijd het geval zijn. Misschien wel nooit.

Hop paardjeKan de werkelijkheid eigenlijk wel aan de verbeelding tippen? Dit is een filosofische vraag die zich niet beperkt tot de praktijk van de BDSM maar die zich hier wel goed laat opwerpen. Ik zou de stelling willen poneren dat het onmogelijk is om de fantasie in de werkelijkheid te evenaren. Wanneer we ernaar streven om het scenario dat in ons hoofd is ontstaan letterlijk naar de realiteit over te brengen dan kan dit volgens mij alleen maar tot teleurstelling leiden.

Voordat de lezer zich gaat afvragen of ik de commerciële BDSM misschien helemaal wil afschaffen haast ik mij om mijn betoog voort te zetten.

Je hoort meesteressen vaak klagen over met name masochisten. Deze bevolkingsgroep schijnt nogal veel noten op de spreekwoordelijke zang te hebben. De zweep is te hard of te zacht, het rokje is te kort, de sadiste zou iets luider moeten schreeuwen of juist geen geluid moeten voortbrengen, tussen de slagen zat teveel tijd, of misschien wel te weinig. Kortom, veel klanten lijken een gedetailleerd beeld in hun hoofd te hebben van datgene wat zich in de speelruimte moet afspelen.

Vrouw en manIk wil er juist voor pleiten om fantasie en realiteit als twee geheel verschillende werelden te zien. In de verbeelding is de onderdanige man zelf de regisseur. Maar het lijkt me goed om van de werkelijkheid iets heel anders te verwachten dan van de droom. Bovendien is een slaaf die aan zijn meesteres een lange lijst met wensen en eisen overhandigt geen echte onderdanige.

De man die zich echt aan een dominante vrouw wil onderwerpen zou niet alleen zijn verwachtingen en wensen moeten laten varen, maar zelfs zijn fantasiebeelden. Pas dan geeft hij zich echt over. Het lijkt me onvermijdelijk dat hij zijn harde grenzen aangeeft, maar verder zou hij zijn lot volledig in haar handen moeten leggen, zonder zijn wensen aan te geven, afwachtend en gewillig. Dat is pas echte overgave. Niet gemakkelijk natuurlijk, maar welke echte slaaf is op zoek naar een gemakkelijke ervaring?


Wilt u reageren? Heeft u tips? Of wilt u ook een artikel schrijven voor Venus in Bont? Neem dan a.u.b. contact op via het contactformulier.