Pijn

‘Het is maar pijn,’ hoorde ik laatst een man in een speelfilm zeggen. Hij had een oude oorlogswond die hem regelmatig het leven zuur maakte, en die dan verzorgd moest worden, wat een bijzonder pijnlijk proces scheen te zijn. ‘Het is maar pijn,’ zei hij nonchalant tegen de verpleger, waarmee hij aangaf dat er in het leven ergere dingen waren. Ik wil eens wat dieper ingaan op dit gevoel waarover iedereen kan meepraten.

De meeste mensen proberen pijn zoveel mogelijk te mijden. Die sensatie wordt doorgaans als bijzonder onprettig ervaren en moet zo snel mogelijk voorbij gaan. Pijn is een waarschuwing die de natuur ons geeft: pas op, gevaar, doe iets! Sommige pijnen kunnen we met medicijnen bestrijden maar er zijn ook pijnen die we eenvoudigweg moeten accepteren. Er hangt een afschrikwekkend aura om het fenomeen pijn heen.

Voor de meeste mensen is het dan ook onbegrijpelijk dat er masochisten bestaan – mannen en vrouwen die naar pijn verlangen, die om pijn vragen, die dankbaar zijn als een ander hen pijn geeft. ‘Een masochist vindt pijn lekker,’ wordt dan wel eens gezegd, soms met een geamuseerd gezicht en een veelbetekenende glimlach.

Is pijn voor sommige mensen lekker, of aangenaam? Laat ik, als poging tot een antwoord op die vraag, eerst wat over mijn eigen beleving vertellen. Pijn is voor mij gewoon pijn. Het is niet prettig. Vanuit mijn diepste instincten komt er onmiddellijk een heftige weerstand los, en een neiging tot vluchten. Maar ik ken ook situaties waarin ik pijn accepteer, waarin ik me ontvankelijk voor de pijn opstel.

Ik lig op mijn buik op een bed. Mijn polsen en enkels zijn met leren banden aan de vier hoeken vastgemaakt. Ik kan niet weg. Een vrouw komt naar me toe. In haar handen heeft ze een zeer venijnige zweep. Ze geeft me eerst een paar milde tikken tegen mijn billen; daarna haalt ze stevig uit. De zweep komt met een enorme kracht op mijn huid terecht. De pijn die dit oplevert duurt vele seconden en volgt een curve. In eerste instantie doet het ‘gewoon’ ontzettend zeer. Een tel later, als ik denk dat het ergste voorbij is, komt de pijn vanuit het binnenste van mijn billen terug, nog veel erger dan direct na de klap. Ik span al mijn spieren aan, mijn gezicht vertrekt. Er gaan messen door mijn lijf, zo lijkt het. Ik vloek, en ik wacht tot het gevoel voorbij is.

Even later biedt ik mezelf opnieuw aan. Ik duw mijn achterste omhoog, en wacht. Laat maar komen, denk ik. Niet omdat ik het fijn vindt om nog meer pijn te krijgen, maar omdat ik de pijn voor haar wil incasseren. Ik geef haar mijn overgave. En dat is een wonderlijke, aangename ervaring.

Is pijn prettig? Voor mij niet echt, ook al wil ik dit soort ervaringen niet missen. Maar ik weet dat er masochisten zijn die daar anders over denken, die zeggen dat pijn heerlijk is, en die er seksueel opgewonden van raken.

Ik denk dat pijn een heel persoonlijke en zeer intieme ervaring is. Het is intens, en overweldigend. Pijn is een sensatie die een mens doet beseffen dat hij/zij leeft. En dat is prachtig.

The truth is, everyone is going to hurt you. You just got to find the ones worth suffering for. (Bob Marley)


Wilt u reageren? Heeft u tips? Of wilt u ook een artikel schrijven voor Venus in Bont? Neem dan a.u.b. contact op via het contactformulier.