Tranen

Over een huilbui na een gewenst pak slaag.

Venus in Bont ontving een ingezonden bericht van een man – een anonieme bewonderaar van dominante vrouwen – die een bijzondere ervaring wilde delen. Hieronder zijn relaas dat door de redactie is geredigeerd (met toestemming van de auteur).


HamerslagenHet bezoeken van een meesteres is voor mij geen nieuw avontuur. Ik heb me al best vaak onderworpen aan een domina. Ook is het voor mij geen vreemde ervaring om mijn lichaam ter beschikking te stellen voor een stevig pak slaag. Toch heb ik onlangs iets meegemaakt dat voor mij nieuw was, en confronterend.

Op een zaterdagmiddag bezocht ik een BDSM-studio voor een sessie. Ik kende de betreffende domina nog niet. Ze had kort daarvoor de beslissing genomen om haar diensten – na jaren ervaring in de privésfeer – in een commerciële setting aan te bieden.

Triple CaneDe kennismaking was aangenaam. We spraken een paar minuten over mijn interesses. Ik had haar gevraagd om een harde behandeling met zwepen en canes. Tijdens het praten kreeg ik al snel sympathie voor haar. Ze was vriendelijk en open, ze luisterde goed en kwam over als een intelligente, geduldige en empathische vrouw.

Kort na aanvang van de sessie werd me duidelijk dat ze er niet voor terugschrok om ferme pijn doe te dienen. Hoewel ik vooraf had gezegd dat ik wel wat ervaring had en over incasseringsvermogen beschikte kwam ik erachter dat ik wel een toontje lager had mogen zingen. Ik had mijn capaciteiten te hoog ingeschat, zo bleek al gauw. De klappen van de zweep brachten bij mij nogal luide vocale reacties teweeg.

Édouard-Henri AvrilEr ontwikkelde zich een spel waarin pijn en troost elkaar afwisselden. Tussen de zweepslagen door raakte ze me af en toe zacht aan en liet ze blijken dat ze oog had voor mijn beleving. Op die momenten gaf ze me rust en warmte waardoor ik steeds weer bereid was om me zo goed mogelijk over te geven aan de volgende serie klappen. Ik wilde haar iets teruggeven en deed mijn best de pijn te verdragen.

Op die manier ging de sessie verder. Na enige tijd werd ik in een andere houding vastgebonden en ging de meesteres andere, gemenere slaginstrumenten gebruiken. Ook wist ze feilloos de teerste plekken op mijn huid te vinden. Het was nieuw voor mij dat het gebied tussen mijn schouderbladen zo gevoelig voor pijn was. Ik schreeuwde het regelmatig uit waardoor een van de andere in het gebouw aanwezige vrouwen op een zeker moment wilde weten of alles nog wel goed ging (en of het misschien een beetje minder luidruchtig kon).

Uit de film: Die grausame FrauTegen het einde van de sessie brak ik. Na weer een reeks harde slagen op mijn rug voelde ik tranen in mijn ogen komen. Een halve minuut later lag ik te huilen. Ik lag echt te snikken. De emotie kwam van diep. Dat had ik in een BDSM-behandeling nog nooit meegemaakt. Ik had er geen controle over. Ik lag daar gewoonweg te janken. De meesteres pakte me vast en troostte me. Ze bleef dichtbij tot ik was uitgehuild.

Die middag heb ik een grens overschreden. Mijn pijn en haar warme betrokkenheid hadden me een drempel over doen gaan. Ik had mezelf op een nieuwe manier leren kennen. Die ervaring maakte me trots en dankbaar. En nederig. Ik zal dit niet snel vergeten.

 


Wilt u reageren? Heeft u tips? Of wilt u ook een artikel schrijven voor Venus in Bont? Neem dan a.u.b. contact op via het contactformulier.